پژوهش‌های متعددی برای شناسایی ژن‌های مؤثر در قدرت بدنی و مهارت‌های ورزشکاران انجام شده است.  Juan Del Coso از مرکز مطالعات ورزشی دانشگاه Rey Juan Carlos و همکارانش از دانشگاه‌های مختلف در اسپانیا، انگلیس و استرالیا در پژوهشی مشارکت کردند که در نوامبر 2019 منتشر شد. محققان تاکنون 155 ژنی که می‌توانند در عملکرد ورزشکاران مؤثر باشند را شناسایی کرده‌اند؛ اما بروز صفات در انسان‌ها از اصول و قوانین پیچیده‌ای پیروی می‌کند و در بروز هر ویژگی، عوامل متنوع محیطی نیز علاوه بر عوامل زنتیکی دخیل هستند. شرکت‌های مختلفی در جهان مدعی ارائهی خدمات مبتنی بر ژنتیک و شناسایی استعدادهای ورزشی هستند. تصویر زیر حاصل مطالعه‌ای ست که در صفحات اینترنتی انجام شده است و از افزایش نسبی تعداد این شرکت‌ها خبر می‌دهد.

تعداد شرکت های ارائه دهنده خدمات استعداد یابی ورزشی بر مبنای ژنتیک
تعداد شرکت های ارائه دهنده خدمات استعداد یابی ورزشی بر مبنای ژنتیک

 

گرچه استفاده از فناوری تشخیص ژنتیکی افزایش می‌یابد اما چالش‌هایی اخلاقی نیز مطرح هستند. گاهی یک تست ساده که برای بررسی قابلیت‌ها و توانایی بدنی فرد انجام شده است ممکن است منجر به شناسایی یک ژن بیماری در فرد و خانواده‌اش شود که آن‌ها پیش‌تر نمی‌دانستند و اثرات منفی در زندگی فرد و خانواده‌اش بگذارد. از طرفی، در حال حاضر، دانسته‌های ما در مورد ژنوم و ژن‌های مؤثر محدود هستند و تصمیم گیری برای این که یک فرد آیا می‌تواند در کاری موفق باشد و یا آن را شروع کند یا نکند اصلاً نمی‌تواند مبتنی بر یک تست ژنتیکی انجام شود.

بسیاری از دانشمندان معتقد هستند که این آزمایش‌ها در سنین بالای 18 سال بهتر است انجام شوند و نباید درمورد کودکان به کار بسته شوند. از طرفی پژوهش در این حوزه نوپاست و نتایجی را در پی داشته که پیش از این انتظار نداشته‌ایم. این آزمایش‌های ژنتیکی می‌توانند به تعیین رفتارهای مناسب و شناسایی عوامل کمک کننده به ورزشکاران مؤثر واقع شوند. به خوبی می دانیم که تفاوت‌هایی بین ژنوم افراد وجود دارند و آزمایش‌های ژنتیک به ما اطلاعات کاربردی در مورد هر فرد می‌دهند. به طور مثال چه ویتامین‌ها و مواد معدنی به هر فرد کمک می‌کنند و در تغذیهٔ فرد لازم است، در صورت وجود چه رفتارهایی فرد آسیب می‌بیند و یا این که چه عواملی به بهبودی فرد پس از آسیب کمک می‌کنند؟ شناسایی این عوامل می‌تواند سبب تغییراتی مثبت در آموزش و تمرینات ورزشکاران شود که بدون بررسی محتوای ژنتیکی ممکن نبودند. این‌ها از نمونه کاربردهایی است که ژنومیکس(= مطالعه ی مجموعه­ی ژن­ها) می‌تواند در مورد ورزشکاران یاری بخش باشد.

صفات اپی­ژنی صفاتی هستند که در اثر تغییر محتوای ژنومی که از خانواده به ارث می‌رسند بروز نمی‌یابند. تغییرات اپی­ژنتیکی تحت تأثیر رفتار و محیط ایجاد می‌شوند و گهگاه ممکن است از فرد به فرزندان او نیز منتقل شوند. شناسایی این تغییرات نیز می‌تواند به نتایج جالبی منجر شود. به طور مثال با تغییراتی در تمرینات یا تغذیه فرد می‌توان شاهد بهبود قدرت یا سرعت عمل او بود که ممکن است این تغییر اپی زنتیکی ایجاد شده گذرا باشد یا این که همیشه همراه فرد باقی بماند. آشکار است که هر فناوری، مزایا و معایبی دارد. پیشرفت در حوزه ژنومیکس می‌تواند به یافته‌هایی ارزشمند و دستاوردهایی بسیار کارآمد منجر شود. با این وجود توجه به چالش‌های اخلاقی نیز برای پژوهشگران حائز توجه هستند.

تاثیر ژنتیک و اپی ژنتیک روی عملکرد ورزشکاران